Als je droomt…bezit je het onbereikbare

Als je droomt…bezit je het onbereikbare Blogpost
342

Droom jij wel eens van een carrière die je in volle nuchterheid wat te ambitieus vindt? Een eigen bedrijf, een volledige verandering van richting of een stap omhoog?

Ik wel! Ik heb veel dromen. Zowel professioneel als privé. Net als jij waarschijnlijk. Al joggend vol endorfine, of half wakker onder de douche geven ze me kracht. Maar eens mijn focus weer op de echte wereld staat; in de file, als mijn kind ziek is of na een moeilijke opdracht van mijn baas, voelen ze weer onbereikbaar. In de huidige recessie maken dromen ons soms wat angstig. En volgens de PVDA is stabiliteit het belangrijkste wat we momenteel willen. http://www.knack.be/nieuws/pvda-kiezer-wil-vaste-en-stabiele-job/video-iwatch-124874.html

Als kind wilde ik actrice worden. Of hoofdredactrice van de Cosmopolitan. En balletdanseres. Natuurlijk, wie niet…

Wat jij 'mag' als mens, als het over dromen gaat, is eigenlijk heel bizar. Het is een wonder dat sommige van ons nog überhaupt durven dromen. Want natuurlijk mocht ik van mijn ouders geen balletdanseres worden. Zij zagen heel goed dat ik daar helemaal geen talent voor had. Een actrice zagen ze wel in me, maar dat zou veel te weinig jobzekerheid geven. “Ga maar op amateurtoneel.” Dus wat gebeurde er met mijn dromen? Die werden met veel moederliefde onder het tapijt geveegd.

Jaren later, was ik klaar met studeren. Vastbesloten om een beloftevolle HighPo te zijn, liep ik op mijn eerste dag met een grijs Zara kokerrokje en een lichtblauw hemdje de kantoortuin van mijn eerste werkgever in. Klaar om te knallen. De nieuwe Sylvia Tóth in de dop. “Uitzendland, zien jullie mij komen?”

Maar nee! Natuurlijk mocht ik die grote Key Accounts nog niet bezoeken als 21-jarige. Ik mocht banenkaarten schrijven voor in de job-etalage, een beetje klassement en wat faxen versturen. Na 1 week kreeg ik een eigen computer en na 3 weken mocht ik een eerste interview doen. Onder begeleiding. En niet te veel improviseren, er lag een script. Niets Sylvia Tóth! Ruim die dromen even op en zet je voeten lekker op de grond.

Stevig van mijn roze wolk gedonderd, vol besef dat de meeste dromen niet realistisch zijn, worden diezelfde dromen, jaren later als dertiger, een andere richting in geduwd. Door coaches, externe trainers, zelfontplooiingboeken, praatprogramma’s op tv…
 “Droom er stevig op los. Maar houd het niet bij dromen. Doe! Durf! Laat die droom knallen en maak hem waar! Neem hem onder je arm en ga de boer op!
Prima, nu is dromen dus weer een must. Maar voor ik in deze valkuil donder, wel enkel als je hem waarmaakt. Anders is het maar een slap aftreksel van wat je eigenlijk wil.

Ik koester mijn dromen. Of ze nu ooit uitkomen of niet, we zien wel. Maar ik laat me niet gek maken. En prijs mezelf gelukkig met het idee dat als je droomt, je het onbereikbare hoe dan ook bezit.

 

Jouw comment

Log in om een comment toe te voegen

E-mailadres niet geverifieerd

Nog geen lid? Maak jouw profiel aan.

Recente comments