Boeken

Boeken Blogpost
112

Boeken zijn snoepjes voor volwassenen. Een meer dan schuldig plezier waarbij ongeveer alle kinderlijke trekjes bij mij naar boven komen. Om te beginnen krijg ik er nooit genoeg van.

Ik kan geen boekenwinkel voorbijlopen, of ik moet er binnenstappen. Je zou denken dat het dan om de echt mooie boekenwinkels gaat, maar dat is niet zo. Elke etalage waar iets instaat dat op een gedrukt boek lijkt, is er één. Zo maximaliseer ik de mogelijkheid om te kunnen kopen.

Ik loop er niet alleen binnen, ik vind dan ook dat ik er minstens één moet kopen. En dan gebeurt er nog iets anders… Een soort schuldgevoel over mijn gulzigheid, en dus wil ik dat ook mijn lief, of een occasionele vriend ook een boek verdient. Een roze waas over mijn ogen en een halfuur later sta ik buiten met minimum vijf boeken, want er zijn ook altijd dingen die je minstens moet gelezen hebben in de non-fictie, toch?

Ik houd van het openkraken van zo’n boek. De illusie van rijkdom en rust die het je geeft. Het fijne gevoel van boeken op de plank te hebben die je nog niet gelezen hebt. Dat soort overvloed.

Die plank is meteen ook het volgende probleem; hoe klasseer je boeken? Ik heb alles al geprobeerd, denk ik. Het meest logische is op alfabetische volgorde. Maar dan krijg je te maken met de genres. Meng je non-fictie met poëzie? Smijt je filosofen tussen Jeroen Meus en Jamie Oliver? Thematisch werkt ook niet. Allemaal de schuld van schrijvers die zowel proza, poëzie of non-fictie schrijven. En wat doe je met het formaat? Of de uitgeverij? Ik heb ooit al boeken opnieuw gekocht omdat ze bij een andere uitgeverij heruitgegeven werden en ze zo allemaal dezelfde hoogte hadden. Ik schaam me daar maar een heel klein beetje voor. Er is toch niks vervelender dan een boek dat er net iets hoger of lager tussen steekt? Van hoog naar laag werkt overigens ook niet, je kunt dat niet echt meer volgen.

Recent heeft mijn lief me verboden om nog boeken te kopen. Ze liggen bij ons ondertussen ook gewoon op stapels op de grond. Er is maar één uitzondering. Ik heb ooit beloofd dat ik elke maand dat ik haar tof vond, een kookboek zou kopen. Dat mag ik blijven volhouden. Er staan al een paar strekkende meters op het schap in de keuken.

Stiekem omzeil ik het verbod tot boeken kopen door mijn iPad. Daar koop ik ze online. Maar het is niet hetzelfde. Het voelt net aan alsof je ze niet hebt. Alsof je ze niet gelezen hebt. En ik vind het ook net alsof je ze niet echt goed kunt onthouden. Los van het feit dat ze nu niet meer naar inkt en papier ruiken.

En nu is mijn opslagruimte daar ook vol.

Iemand een alternatief?

OVER DE AUTEUR

Everaert Guido

Everaert Guido

Jouw comment

Log in om een comment toe te voegen

E-mailadres niet geverifieerd

Nog geen lid? Maak jouw profiel aan.

Recente comments