De mevrouw aan de kassa

De mevrouw aan de kassa Blogpost
672

Zomer 2007 – ik was een laatkomer, maar ik zette mijn eerste stappen als jobstudent pas als achttienjarige.

Twee weken draaide ik shiften in een rusthuis, twee weken sorteerde en blisterde ik cd’s. Een jaar later waagde ik mij aan een vakantiejob als floormanager, oftewel: poetshulp! De combinatie van té vroeg opstaan (Starten om 05.30 is écht vroeg) en alleen gedropt worden in een grote, eenzame aula maakte dat ik deze ervaring wel meteen naar de prullenbak verwees. Maar in 2009 vond ik mijn roeping! Ik ging aan de slag als kassierster in een grootwarenhuis en my god! Dat waren hoogdagen! Zo hoog, dat ik de twee jaren nadien opnieuw plaatsnam achter die lopende band en ‘de mevrouw aan de kassa’ werd.

De ochtenden begonnen meestal rustig: rond openingstijd stonden de eerste klanten ongeduldig te wachten voor gesloten deuren, om er toch maar zeker van te zijn dat zij als eersten de winkel konden betreden en recht voor hun doel konden gaan: een brood, hier en daar al een patéeke voor om 16.00 en de krant. Rond 09.30 reden de eerste volle winkelkarren voorbij mijn band. Ik maakte wedstrijdjes met mezelf: voor hoeveel geld zou de persoon in kwestie net hebben geshopt? Conclusie: mijn inschattingsvermogen is niet wat het moet zijn. Ik zat er regelmatig een euro of 75 naast. Ook nu nog betrap ik mij erop dat ik al een prijs in gedachten heb, nog voor de kassierster zegt hoeveel ik verschuldigd ben. Dat inschattingsvermogen wordt niet beter met de jaren.

Vanaf een uur of 11.00 was het alle hens aan dek: overvolle karren mét baby’s in, mama’s met schreeuwende peuters, families die met 7 tegelijkertijd aan de kassa stonden én mensen die het geduld niet hadden om hun voorgangers langzaam te laten inladen. Die laatsten probeerde ik dan te slim af te zijn op mijn manier door hun goederen zo snel mogelijk te scannen en hen zelf op te zadelen met een inlaadachterstand. Soms maakte ik ook lijstjes: welke producten werden op welke dagen het meeste verkocht? Welke smaak van chips was het populairste en bij mooi weer: welke stukken vlees hebben de Vlamingen het liefst op hun barbecue? Bij thuiskomst vroeg mijn mama steevast: “En, wat is er vandaag het meest verkocht?”. Ik kickte er op het einde van de dag ook echt op als mijn kassa tot op de eurocent klopte.

Ik heb aan mijn vakantiejob niet alleen goede herinneringen overgehouden, maar ook meer geduld en respect voor de kassamedewerkers. Want ja, er komt stress bij kijken, je moet je hoofd erbij houden (zodat je niet achter een klant moet aanhollen omdat die niet betaald heeft. That happened.) en tegelijkertijd nog vriendelijk zijn tegen niet altijd even vriendelijke klanten. En als ik een studentje achter de kassa bezig zie, moet ik altijd lachen. Of hen even helpen van aan de andere kant van de band als ze iets mis hebben gedaan en een verantwoordelijke erbij willen halen. Want ja, ik ken die kassasystemen ondertussen wel. Ik was tenslotte 3 zomers lang ‘de mevrouw aan de kassa’.

OVER DE AUTEUR

Minten Nele

Minten Nele

Liefde met een grote L. Dat gaat er door mij heen als ik aan schrijven denk. Ik schreef als kind kortverhalen, als puber gedichten, als student 2 thesissen en als ‘twenty-somethinger’ allerhande content. Dit blogverhaal is nieuw – maar wordt hopelijk een roman met een happy end.

Jouw comment

Log in om een comment toe te voegen

E-mailadres niet geverifieerd

Nog geen lid? Maak jouw profiel aan.

Recente comments