En wat doet u precies?

En wat doet u precies? Blogpost
443

Onlangs kreeg ik een business card in de hand geduwd door een jongeman. Vooraan in de 20, nauwelijks baardgroei, een erg slecht zittend pak, met een afschuwelijke das die op alle mogelijke manieren vloekte met de kleuren van hemd en jasje, en uiteraard waren er de onvermijdelijke gympies om het af te maken. Op het kaartje werd hij gedefinieerd als senior consultant…

Ik moest onwillekeurig en met enige weemoed terugdenken aan de begindagen van mijn carrière. Van trainee, tot junior-associate over consultant, senior, groepshoofd tot ‘practice leader’. Dat nam serieus wat tijd in beslag. Het was ook gekoppeld aan pecuniaire vooruitgang (loonsverhogingen en dikkere auto’s). Ik geef het toe, het was een stoffige tijd, ergens achteraan de jaren 80, begin jaren 90. Maar wel één met echte pakken en mooie leren schoenen. We hadden ook meer dan 1 das.

Maar plots wilden we daarvan af van de das en de stoffige titels. We moesten inspirerende omschrijvingen hebben, die mensen aanspraken en ook weergaven dat we geloofden in onze zaak. Sommigen werden ‘digital evangelist’, anderen werden ‘chief inspiration officer’, en nog meer van dat soort ongein. Het werd allemaal wat onduidelijker, want hiërarchie was niet goed voor de teamgeest. Titels gingen niet meer over hiërarchie maar over kwaliteiten en functionele meerwaarde. Zoals steeds leidde dat in de marketing tot ontsporingen. Het werd algauw een strijd om zo creatief mogelijk uit de hoek te komen, waardoor de hele rationale van zo’n titel uitgehold werd. Begin maar eens een ‘Customer Frustration Champion’ uit te leggen hoe zijn functie in een nieuw bedrijf zich verhoudt tot zijn vorige job als ‘Relationship Hotbottle Caretaker’.

Erger nog waren de internationale bedrijven die het plotseling noodzakelijk vonden om ook geografische aanduidingen toe te voegen en hun topzware structuren overbemanden met verschillende types VP. Niemand stond stil bij het ridicule van een ‘Junior VP Eastern Europe and the Baltics, responsible for Customer Relations in the Business to Consumer Automatisation Processes’. Je had er overigens ook ontzettend lange businesscards voor nodig.

Ook bij kleine eenmansbedrijfjes sloeg de gekte toe. Menigeen noemde zichzelf CEO of Managing Director. Bedoeling was allicht om au sérieux genomen te worden bij een business event, maar toch. Bij mij werkte het eerder op de lachspieren. Ik noem mezelf met meer dan gepaste schroom ‘schrijver’ Een beter Nederlands woord is er niet, ook al heb ik nog geen fictie geschreven, maar ik weiger om daar de creatieve toer op te gaan. Ik ben geen tekstsmid, geen woordkunstenaar, geen zinschaver of tekstbetoveraar.

Misschien moeten we allemaal terug het voorbeeld nemen van één van mijn grote voorbeelden uit de reclame, Guillaume Van der Stighelen. Een man die niets te bewijzen heeft. Hij vertrouwde me ooit toe dat wie een titel op zijn kaartje nodig heeft, nog niet duidelijk heeft gemaakt wat hij kan. Er valt iets voor te zeggen. Duidelijkheid en eenvoud.

OVER DE AUTEUR

Everaert Guido

Everaert Guido

Jouw comment

Log in om een comment toe te voegen

E-mailadres niet geverifieerd

Nog geen lid? Maak jouw profiel aan.

Recente comments