Verfrissend vrijwilligerswerk

Verfrissend vrijwilligerswerk Blogpost
2495

Ik ben een kattenmens. En ik vond al jaren dat ik met die liefde iets moest doen. Iedereen kent wel iemand met ‘een hart voor dieren’ en iemand die ‘dolgraag iets met dieren’ wil doen. Want we zijn allemaal dierenvrienden, toch? Elk nieuw jaar de gekende goede voornemens...

Het werd hoog tijd om de koe bij de horens te vatten. Bij de dierenbescherming in mijn buurt waait sinds een dikke twee jaar een nieuwe wind. Een nieuwe beheerder die, naast het sterke team van verzorgers, ook resoluut kiest voor vrijwilligers. In de regiokrant, op de regionale tv... Er werd veel publiciteit gemaakt om de vernieuwde werking van de dierenbescherming in de kijker te zetten. Ik werd getriggerd! Maandelijks werden infoavonden georganiseerd voor geïnteresseerde toekomstige vrijwilligers. Met veel nieuwsgierigheid ging ik naar zo’n infoavond. De zaal zat behoorlijk vol en we werden getrakteerd op een uitgebreide presentatie, veel tijd voor ‘Q&A’ en leuk napraten met de vaste verzorgers. De sfeer zat al goed. Op het einde van de avond konden geïnteresseerden een aanvraagformulier invullen om vrijwilliger te worden, met hierop je gegevens, drijfveer en of je graag katten- of hondenvrijwilliger wou zijn. Kort daarna mocht ik op ‘intakegesprek’ komen. Een sollicitatiegesprek voor vrijwilligers dus. Hiermee willen ze voorkomen dat je zomaar onbezonnen zou starten als vrijwilliger. Na een korte rondleiding en nog extra info stond ik de eerstvolgende zaterdagvoormiddag klaar om aan mijn vrijwilligerswerk te beginnen. Dat is ondertussen al twee jaar geleden.

En ik ben er zeker niet alleen. Momenteel kan de dierenbescherming rekenen op vele vaste vrijwilligers. De sfeer tussen de vrijwilligers is top. Om de paar maanden wordt er een vrijwilligersvergadering georganiseerd waar we op de hoogte gehouden worden van de laatste nieuwtjes, cijfers, samenwerkingen... En recent is er ook een ideeënbus bijgekomen. Jaarlijks is er ook een grote vrijwilligersdag om ons in de bloemetjes te zetten. En als het opendeurweekend of kerstmarkt is, staan we met plezier aan de sangria, glühwein, warme chocomelk of het frietjeskraam...

Er zijn veel vrijwilligers bij Dierenbescherming Mechelen. Een aantal bij de katten, een aantal bij de honden. Sommigen in de week, anderen in het weekend. Allemaal naargelang hun mogelijkheden in tijd, privé- en werksituatie.

Ik haal veel voldoening uit mijn vrijwilligerswerk. Ik doe iets goeds voor de katten – eten en drinken verversen, de kattenbakken schoonmaken, de kussentjes, mandjes, verblijven... proper maken. En help ook bij het socialiseren. In het verblijf waar ik meestal poets, zitten de wildere en/of straatkatten. Zij zijn vaak angstig en schuw. Als week na week die knappe Felix nieuwsgierig komt kijken, winnen we als vrijwilligers stap voor stap zijn vertrouwen. Zo was er een kat die elke week dichter en dichter kwam. Ze gaf zelfs kopjes en we konden haar gerust aaien. Ze kreeg prompt een plekje in één van de andere verblijven waar ze geadopteerd kon worden. Een dikke pluim voor de vrijwilligers!

Na het poetsen me even bij de katten zetten, is voor mij een instant relax moment. De kat spint, ik ben ontstrest. Een win-winsituatie voor beiden. Er is zelfs een vrijwilligster die rustige muziek opzet waardoor de katten spontaan komen piepen.

We helpen de wildere katten dus socialiseren, maar doen onderling ook aan socialisatie. Bij een korte koffiepauze, een leuke babbel, leren we de andere vrijwilligers goed kennen.
Ik heb trouwens om de twee weken een vaste kattencollega. We werken prima samen, hebben nooit een stil moment en zijn perfect op elkaar afgestemd. Ik heb er dus ook (dieren)vrienden voor het leven bij. We noemen onszelf bovendien de ‘crazy cat ladies’.

In de mate van het mogelijke probeer ik elke zaterdagvoormiddag met de fiets naar de dierenbescherming te komen. Dat betekent een stevige work-out, goed voor lichaam en geest.

Op donderdag kijk ik al uit naar zaterdagochtend. Uitslapen zit er die voormiddag niet in, maar ik krijg er wel tonnen energie voor in de plaats. Ik doe iets goeds voor de dieren. Het ‘iets met katten’ doen dat al jaren op mijn lijstje stond, heeft eindelijk een definitie gekregen.

Als je ’t mij vraagt, is vrijwiligerswerk (met dieren) een must-do. Met de volle goesting natuurlijk, da’s een grote voorwaarde! Het is iets doen dat niet in je dagdagelijkse job zit. Een fysieke in plaats van mentale job. Volgens mij is het prima voor je work-life balance (die uitpuilende wasmand opvouwen kan ook nog op zaterdagnamiddag). Iets goeds doen in en met de maatschappij, geeft je verfrissende inzichten en een heleboel nieuwe ervaringen (gespin, een kopje en af en toe een lichte krab).

Het maakt je rijker als mens en je krijgt er luid gespin of een stevige poot voor in de plaats. Waar wacht je nog op?

OVER DE AUTEUR

De Wit Isabel

De Wit Isabel

Al van sinds ze klein was, houdt Isabel er een grote liefde op na: de liefde voor schrijven. En die is voor haar onvoorwaardelijk. Met haar diploma copywriting op zak zoekt ze achter elke gebeurtenis, hoe klein of hoe groot deze ook is, een mooi geschreven verhaal. In persoonlijke stijl en met een subtiele toets humor, schrijft ze met veel plezier levendige blogs.

Jouw comment

Log in om een comment toe te voegen

E-mailadres niet geverifieerd

Nog geen lid? Maak jouw profiel aan.

Recente comments